Sú var tíð að sauðkindin fæddi og klæddi þjóðina, hesturinn var þarfasti þjónninn, notaður til ferðalaga og við vinnu fólksins í landinu, hundurinn var og er nefndur tryggasti vinur mannsins. Margar sögur hafa verið sagðar af ferðum fólks þar sem hesturinn bjargaði lífi húsbænda sinna vegna þess hversu fótviss hann er og því að hann rataði heim þegar knapinn hafði tapað áttum. Síðan þetta var hefur mikið vatn runnið til sjávar, er helst að sjá megi brot af þessari gömlu þjóðmenningu Íslendinga í göngum og réttum á hausti hverju. Oft er glatt á hjalla í göngum ekki síður en í réttunum, sungið og sagðar sögur og víst um það að margir fá sér þá aðeins í aðra tána. Talið er að íslenski hesturinn hafi verið hér á landi frá landnámstíð og hann hefur náð að aðlagast mjög vel náttúrunni og harðri veðráttu landsins. Það sem gerir íslenska hestinn frábrugðinn öðrum tegundum hesta er að hann hefur fimm gangtegundir, þykir töltið bera af og er það einkar glæsilegt að sjá fallegan hest á yfirferðartölti, ekki er síður tilkomumikið að sjá glæstan gæðing á fljúgandi skeiðspretti. Á Suðurlandi er hestamennska í hávegum höfð og aðstaða víða mjög góð, hér bjóðast tamningar, hestaleigur, hestaferðir í mörgum útgáfum, bæði á láglendi og hálendinu og við allra hæfi bæði ungra og aldinna. Einn besti kappreiðavöllur landsins er að Gaddstaðaflötum við Hellu. 
